Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009

ΠΕΤΡΕΣ


Σε ποια νύχτα να σε ψάξω
σε ποιο φεγγάρι να τραγουδήσω
για τα μάτια σου;


Καράβι εσύ,
εγώ το κυπαρίσσι
και οι προσμονές
που αγρυπνούν κάτω από τα βλέφαρα.
Κρυώνω μακριά σου
και τραγουδώ
μόνο και μόνο για να υπάρχουν τα μάτια σου
στους ήχους της σιωπής.


Στα μάτια σου να ταξιδεύω
ως άνεμος του δειλινού
και να περνώ ανάμεσα από τις νοσταλγίες
της αγάπης,
μόνος εγώ,
τα μυστικά σου εξιχνιάζοντας...


Στο ατελείωτο μπλε
και στη συμφωνία του ήλιου ταξιδεύεις...
Τον ορίζοντα βάφεις με χρώματα ανεξίτηλα
και τραγουδάς...



Δε σε ταξίδεψα
κι αυτό το καλοκαίρι
στο απέραντο γαλάζιο.
Ούτε να σου μιλήσω με υακίνθους
στάθηκε βολετό.
Και τώρα με χρώματα της νύχτας
ζωγραφίζω ένα πρόσωπο στη βροχή
-αντίλογο στα χρυσά καράβια της φυγής σου.

2 σχόλια:

Άγγελος Πετρουλάκης είπε...

Θα σε βρίσκω πάντα
εκεί που με άφησα μισό,
μ’ έναν πόνο αθέατο
στο σπασμένο φτερό μου....



Θα ξαναβρεθούμε,
όταν θ’ αναζητούμε στα λεξικά
την ορθογραφία
του ανυπότακτου,
του αστεροειδούς,
του αναπότρεπτου...


Και θ’ απλώσουμε πάλι τα χέρια,
υπογραμμίζοντας το
ανυπότακτος,
λατρεύοντας τους
αστεροειδείς των ματιών σου
και ακολουθώντας
τους δρόμους του αναπότρεπτου...






Συμβαίνει κάπου - κάπου να παραπατώ και χωρίς την αντίληψη του χρόνου να βρίσκομαι μετέωρος ανάμεσα στα μάτια σου. Είναι τότε που κραυγάζω, επαιτώντας ένα μονάχα φιλί. Είναι τότε που στον ουρανό φυτρώνουν ταυτόχρονα δυο φεγγάρια και το σαξόφωνο ιδρώνει, πασχίζοντας με λατρευτικές ιεροτελεστίες να σε θεοποιήσει.

Σ’ αναζητώ
μακριά από την ευτέλεια
των γυαλισμένων πρωινών,
μακρύτερα κι απ’ τα τραγούδια
των εθνικών δρόμων.
Σ’ αναζητώ,
πιστεύοντας ακόμα στον ψίθυρο
και στο άγγιγμα,
στη μυσταγωγία της θλιμμένης ομίχλης
και στο μελλοντικό ταξίδι των χρωμάτων.

Μαρια Νικολαου είπε...

Κρυώνω μακριά σου και τραγουδω...

ΥΠεροχοι στιχοι
Απο τους ωραιότερους που εχω διαβασει
Καλησπέρα Αγγελε.